Meerkind (5+)

In een dorpje aan de rand van een groot meer groeit 
een meisje op. 
Niet snel genoeg, vindt ze. Ze wil groot, groter, grootst. 
Waarom zou je genoeg nemen met een meer als je 
weet dat er een zee bestaat, waarin je de zon avond 
aan avond kunt zien verdwijnen? 

Julia van der Vlugt en de musici van het Hexagon
ensemble nemen je mee op een muzikale tocht naar 
de horizon, geinspireerd op het beroemde verhaal van 
Peer Gynt en de prachtige muziek van Edvard Grieg. 
gearrangeerd door Rob van der Vlugt. 

Het programma Meerkind is een familievoorstelling, die al in seizoen 2025/2026 succesvol door het land reisde. Op muziek van Grieg's Peer Gynt vertelt de voorstelling het verhaal van een opgroeiend meisje (een vrouwelijke "Peer" dit keer dus) genaamd Jule, dat met vallen en opstaan leert om haar eigen weg te gaan. 

Ze leert onderweg dat 'meer' niet 'beter' is, en dat 'klein' ook heel 'fijn' kan zijn. De bekende actrice Julia van der Vlugt speelt de hoofdrol, en theatermaker Lotte van Dijck schrijft en regisseert de hele voorstelling, inclusief de lichtvoetige theatrale bijdrages van de leden van het Hexagon Ensemble. Door muziek, taal en toneel intensief met elkaar te vervlechten ontstaat er een vorm van kleinschalig muziektheater dat dichtbij een divers publiek komt.

Het verhaal 
Het meisje Jule groeit op in een klein dorpje aan de rand van een meer, waar ze woont met haar Åse. Iedereen in het dorp is trots op het meer. Maar Jule vindt het maar een saaie plas water. Veel te klein voor iemand als zij. 

Op een dag hoort Jule over de horizon. Die begint aanhaar te trekken en laat haar niet meer los. Er bestaat dus een zee waarin je de zon kunt zien verdwijnen! 
Jule besluit het dorp te verlaten en op zoek te gaan naar de zee, met de eindeloze einder. Dat doet ze stiekem, zonder dat haar moeder het weet. Ze vindt zichzelf oud en wijs genoeg, ze is immers al acht. 
Onderweg komt ze wonderbaarlijke personages tegen, vertolkt door de musici, die haar steeds proberen te verleiden om ergens te blijven. Maar Jule is vastbesloten de horizon te vinden en maakt zich keer op keer los. Tot ze tenslotte bij de zee komt, en ontdekt dat je in de zeespiegel helemaal jezelf niet kunt zien, zoals ze verwacht had en zoals ze gewend was van het vertrouwde meer. Ze ziet alleen maar grijze wolken en rimpelingen die ervoor zorgen dat ze een ouf vrouwtje lijkt in plaats van het meisje dat ze is. Het meer weerspiegelde haar altijd kalm en rustig. En de zon aan de horizon is zo ver weg dat de stralen haar nauwelijks verwarmen. Ze krijgt het pas warm wanneer ze terugdenkt aan haar moeder, die zo heerlijk stevig haar armen om haar dochter heen kan slaan. Jule verlangt naar huis, naar haar moeder, en naar het meer dat zoveel meer is dan de zee omdat je jezelf erin kunt zien, precies zoals je bent. Ze besluit terug te keren naar huis. Daar wacht haar ongeruste moeder. Maar het feit dat haar dochter iets heeft durven doen wat ze zelf haar hele leven niet durfde, maakt haar trots groter dan haar boosheid. De volgende keer dat ze naar de horizon reizen, besluiten ze, gaan ze samen.